KRATAK ISTORIJAT BORILAČKIH VEŠTINA

Korene borilačkih veština možemo naći među prvim elementarnim oblicima borbe. U surovoj i bespoštednoj borbi za opstanak, čovek je bio primoran da se brani i da napada. Ti prvi borački pokreti bili su, uglavnom, nagonski. Kasnije se kroz istoriju ta prva borbena iskustva i znanja prenose na nove generacije i dalje usavršavaju.
Smatra se da su najelementarniji oblici borenja uglavnom razvijali autohtono u celom svetu. Ova hipoteza u velikoj meri je potvrđena arheološkim istraživanjima u različitim delovima sveta. Crteže, reljefe, strukture, terakote, gravure, statue, ukrasne vaze, kovani novac koji prikazuju različite boračke tehnike susreću se gotovo u celom svetu. Gotovo da nema zemlje koja nema svoj folklorni oblik borenja. Medju najstarije izvore, koji sadrže prikaz ili opis tehnika sličnim današnjim borilačkim tehnikama, spadaju izvori pronađeni u drevnom Egiptu, antičkoj Grčkoj, na crtežima starih Inka, Kineza i ostalih drevnih naroda.
»Od vremena stvaranja viška proizvoda, kada se članovi osnaženih i obagaćenih porodica posvećuju ratničkom pozivu, fizička kultura, a samim tim i oblici borenja, dobijaju tri jasna obeležja: klasno, vojno-obrazovno i političko«, navodi prof. Jovanović u svom delu »Fizička kultura kroz istoriju«, još 1955. godine.
Na velikom broju crteža koji su pronađeni arheološkim istražvanjima prikazani su najčežće rvački parovi koji veoma podsećaju na izvodjene pojedinih tehnika bacanja i gušenja iz modernog judo-a. I pored velike sličnosti određenih tehnika sa savremenim borilačkim veštinama koje se sreću i u iskopinama u predelu Severne Afrike i Južne Evrope, ipak se većina autora slaže u predpostavci da su se veštine koje su prethodile modernim začele i razvijale na tlu Azije. Jedna od najzastupljenijih hipoteza o nastanku i prenošenju borilačkih veština na tlu Azije je ona u kojoj se predpostavlja da su iz Indokine prenesene u Indiju, iz Indije u Kinu, a iz Kine u Japan. Naravno da se i ova teorija uzima sa dosta rezerve jer smo već pomenuli da veštine borenja, između ostalog, imaju i svoj nezavisni karakter. Najbliža istini je hipoteza po kojoj se predpostavlja da je Kina koja je imala snažan uticaj na razvoj japanske kulture u srednjem veku pa sve do druge polovine 19. veka,  istovremeno vršila snažan uticaj na dalji razvoj veština borenja u Japanu. Pre svega tu se misli na određene principe borenja, prvenstveno na princip popuštanja, veliki broj tehnika iz kineskog boksa koje su kasnije Japanci prilagodili svojim već postojećim veštinama. Ovakva hipoteza se zasniva na pisanim izvorima koji se podudaraju sa postojećim legendama iz ove oblasti.
U starim hronikama Japana pominju se turniri koji su se održavali na dvorovima careva još 230. god. p.n.e. Usled velikog broja borbi koje su se događale kroz istoriju, borci koji su postizali određene rezultate, pobeđivali, počeli su na osnovu iskustava da razvijaju svoje sopstvene stilove. U 11. veku u knjizi drevnih i savremenih priča u Japanu pominje se prvi put borilačka veština Yawara koja je prethodila nastanku Ju – Jutse, iz koje su se kasnije razvile sve poznate japanske borilačke veštine.
Nova reč Ju – Jutsu koja je tada imala značenje borbe prsa u prsa na bojištu pojavljuje se u delima istorijskog i književnog karaktera već u 14. veku. Jedna od najstarijih škola Ju – Jutsu koja je već tada imala sistematizovanu tehniku, bila je Take uchi – ryu, osnovana 1532. godine. Smatra se da je oko 1670. godine u Japanu bilo oko 160 skola Ju – Jutsu. Jedan od najuobičajenih i najpribližnijih prevoda Ju – Jutsu je nežna veština.
Kasnije u dodiru sa zapadnom civilizacijom odnosno sa početkom upoznavanja evropljana sa japanskim veštinama dolazi do pojednostavljanja izgovora tako da se i danas najčešće izgovara kao Jiu – Jitsu. U tom obliku je naziv veštine stigao i do nas.
          Kao što smo već napomenuli veoma  rasprostranjeno praktikovanje borilačkih veština dovelo je do postanka velikog broja različitih stilova. Naime svaki majstor je razvijao svoj stil, a dalji razvoj nije bio sputavan. Najpre je to prouzrokovalo veliki broj stilova Ju- Jutsu borenja, a daljim širenjem učenja dovelo je do nastanka i razvoja potpuno novih veština. Predpostavlja se da su iz Ju – Jutse direktno nastale sledeće veštine: prvenstveno, kao direktni naslednik Ju – Jutse razvio se moderni Judo, odnosno najpre Kodokan Judo; uporednim razvojem, ali i nasledstvom velikog broja tehnika na Okinavi se razvio Karate, da bi se kasnije raširio po čitavom Japanu i dalje po celom svetu; i kao najmlađa veština iz ove grupe Aikijutsu, odnosno moderni Aikido.